先日、テレビを見ながらニキビの薬をぬったけど・・
近くに置いてあるハンドクリームを間違って取ったの
同じ白いチューブでサイズもあんまり変わんないね
今度もっと集中しなきゃかな？！　笑



先週ソムちゃんの付き添いでJさんのライブ行ってきた♪
初めてのロック系のライブだったし、全く聴いたことない曲ばかりなんだ
けど・・最高だったかなりヤバイょー！
ノリノリで盛り上がってたの

帰りに大戸屋で食事して
大戸屋でデザートを頼んだんのは初めてなんだ　笑
美味しかった　感動したょ
ソムちゃんの抹茶ムーズとわたしのあずきパフェ









水曜日のランチにRTEの人とルベロで
ソムちゃんとプイちゃんのプチ誕生日会をやったんだ
わたしの周りの人は8月に生まれた人が多ーいなの！9月も結構いる
友人は5人も8月に生まれたの！多くない？

ソムちゃん、プイちゃん誕生日おめでとうー♪

そして・・





今日は・・9月4日
大好きなおいち君の誕生日だ



26歳・・誕生日おめでとうー
来年も再来年も　同じ日　君に会いにいくよ



水曜日、ハッピーバースデーって祝いしたら
「まだハッピーバースデーじゃないけど」って
はーい、すみませんでした笑

そんでー今日は
「君のハッピーバースデー」

เมื่อวันพุธได้อวยพรกันไปแล้ว วันที่เดียวกับปีที่แล้วเลย เหอๆ (ปีที่แล้วร้องเพลงวันเกิดในบุไตรอบสุดท้ายที่โอซาก้า วันที่สองเหมือนกัน) ปีนี้ลุ้นว่าจะได้จัดกันวันไหน เรากะไว้ว่าไม่พุธก็พฤหัส วันศุกร์เลยคงยาก .. พอวันพุธคุณชายก็ไม่ทำให้เราต้องรอกันนาน หกโมงครึ่งก็มา ดีใจมากเลย แอบไม่ได้ตั้งตัวด้วย ทุกคนเหมือนจะเตรียมใจไว้วันพฤหัสมากกว่า พอเข้าไปแล้วพวกวากานะ(วันนี้ตอนเจอกันรอบแรก เค้าโบกมือทักทายเราด้วย แอบตกใจ)กับอากิจังไปซื้อเค้กและพรอพมาให้ มีเค้ก(อิจิโกะ)ปักเลข 25 ด้วย ลูกโป่งแฮปปี้เบิร์ทเดย์ การ์ดแฮปปี้เบิร์ทเดย์ยาวๆ เราเขียนเมสเสจบนตัว P ตอนเขียนคิดแต่ว่าชื่อเราตัวพีก็เลยเขียนบนตัวพี มานึกได้ทีหลังชิปไป ตัวพีมันสีน้ำเงิน มองไม่ค่อยเห็นอ่ะ เหอๆ

วันนี้มีกัน 13 คน เลขไม่สวยแต่แฮปปี้ดีแล้ว ไม่ต้องเยอะไปกว่านี้หรอก ฮ่าๆ .. ช่วงนี้พอมามิไม่อยู่ รู้สึกเกนบะดูสดใสขึ้น เจ้าตัวก็อารมณ์ดีและใจดีด้วย วันนี้ช่วยกันเตรียมพรอพ ลมแรงจับลูกโป่งลำบากมาก ลูปโป่งมันใหญ่ด้วยแหล่ะ เค้กก็เลข 2 หลุด ปักไปใหม่ก็ดูไม่มั่นคงเอาซะเลย เทียนก็จุดไฟแล้วดับทันที เนื่องจากลมแรงมาก (เราหนาวมากๆ เป็นคนเดียวที่เสร่อใส่แขนสั้นไปโดยไม่มีเสื้อคลุม มีคนใจดีให้ยืมผ้าพันคอมาคลุมด้วย ทะซึคาริมาชิตะ ซึ้งใจมากเลย) เราก็จับทั้งเค้กทั้งลูกโป่ง รู้สึกจริงๆ ว่าเดี๋ยวนี้เกนบะดีขึ้นเยอะมากๆ ปรองดองกัน ช่วยกันทุกอย่าง 

สองทุ่มครึ่งออกมา เรียกมาทางนี้ วากานะก็ถือเค้ก(ที่ไม่ได้จุดไฟ)ให้เป่า แล้วก็อวยพรตามที่เตี๊ยมกันมาแล้วว่า "แฮปปี้เบิร์ทเดย์ เย้-!".. คุณชายหัวเราะ ตอบกลับมาว่า "มาดะ แฮปปี้เบิร์ทเดย์จะไน่เคโดะ" ฮ่าๆ เอาเหอะ วันจริงจะให้เจอตัวป่าวหล่ะ? แล้วก็บอกว่าเดี๋ยวจะกลับไปค่อยๆ อ่านเมสเสจที่เขียนให้นะ (เราไม่ได้เขียนอะไรเท่าไหร่เลย กระซิกๆ) แล้วก็อุเคะ พอเสร็จแล้วเค้าก็เพิ่งสังเกตว่าเค้กน่ะของจริง แล้วก็ทักพร้อมทำตาโตว่า "โคเระ ฮอนโมโนะ?"แล้วก็เลยช่วยกันคะยั้นคะยอให้เอาเค้กกลับไป พอคุณชายตกลงกำลังจะหาทางเก็บเค้กให้เอากลับไปอยู่ รถก็ออกตัว (ก่อนหน้านี้อูเอดะอุเคะเสร็จกลับขึ้นรถแล้วก็เอื้อมมือมาปิดประตู ไม่อยากให้เห็นจัด .. ทัตจัง ยัปปะซึเมไตเนะ ) คุณชายก็ร้องว่า "เวท!" ฮ่า ขำๆ น่ารักดี ก็เลยไม่ได้เก็บใส่กล่องให้ ให้ถือขึ้นรถไปทั้งอย่างนั้น แล้วให้กล่องไปต่างหาก แล้วคุณชายก็มองมาทางลูกโป่ง(เราถืออยู่) ลังเลว่าจะเอาไม่เอา แล้วก็ล้มเลิกความคิดไป  เฮ้อ .. มีความสุขมากๆ เลย เวรี่ เวรี่ แฮปปี้เบิร์ทเดย์ อิอิ

ปล. ขอบคุณวากานะ .. แม้บางทีจะหมั่นไส้ก็เหอะ แต่เค้าก็ดีกับเราอ่ะนะ ยิ่งเดี๋ยวนี้ไม่มีมิกิซัง มิโยะก็เลิกไปแล้ว ถ้าไม่ได้เค้าบางทีก็คงลำบากเหมือนกัน

ปล. สอง .. พอมีคนติดไข้หวัดใหญ่สองคนในบริษัท คงมีมาตรการให้ป้องกัน คุณชายกับมาเนใส่แมสก์นะ แต่อูเอดะไม่ใส่ ด้อนท์มายๆ 55

เหนื่อยเหลือเกิน(กระซิก) แต่ก็อย่างที่พี่ปุยบอก "ใครใช้ให้ไป?" เอาเหอะเหนื่อยและเพลียมาก แต่ก็สนุกและคุ้มอย่างแรง ปกติไปแค่สองที่ ปีนี้ไปตั้งสามที่แน่ะ แล้วที่แย่คือทุกทีจะไปแบบเว้นระยะ จะได้ไม่เบื่อและได้เจอเรื่อยๆ ปีนี้ที่ที่อยากจะไปก็ดันติดกันหมดเลย ไม่ได้ติดแบบเสาร์ติดกันด้วยนะอ่ะ ติดกันเป็นพรวดเลย เหอๆ คนดูยังเหนื่อยขนาดนี้แล้วคนเล่นจะขนาดไหนรือ ไหนจะอิโดอีก เหนื่อยเหอะ ที่นีงาตะนี่แต่ละคนสภาพแบบใกล้เกงไคแล้ว ดูออกเลยเหอะ คุณชายบีทบ๊อกซ์ไม่ค่อยได้แล้ว ปากแบะปากเบินหมดแล้ว โฮฮฮฮ น่าสงสาร ตอนโดมแปดวันติดกันแต่ก็ยังวันละรอบ นี่วันละสองรอบ เวลาอิโดก็แต่เช้าตรู่กลับเกือบเที่ยงคืน ใครมันจัดตารางทัวร์ปีนี้วะ โหดจริง


5th time of Hiroshima

ไปคราวนี้ก็กึ่งๆ กุรุเมะทัวร์ ไปกินของอร่อยเพียบเลย อิอิ ขาไปแต่เช้าตรู่ ตื่นตีสี่กว่า ออกจากบ้านตีห้าครึ่ง เครื่องออกหกโมงห้าสิบ ลดคอร์สๆ ถ้าไม่ใช่เที่ยวแรกก็แพงกว่ากันตั้งห้าพัน ขึ้นเครื่องปุ๊บแน่นอนว่าหลับสนิทตั้งแต่เครื่องยังไม่ขึ้นและตื่นมาเมื่อล้อกระแทกรันเวย์ที่ฮิโรชิม่า เหอๆ แปดโมงยี่สิบก็ถึงแล้วอ่ะซะเช้าเลย แต่ว่าเกิดแอคซิเดนท์นิดหน่อย ปกตินั่งบัสเข้าไปชม.เดียว วันนี้นั่งจนเมื่อยก้นอ่ะ มีอุบัติเหตุที่ไหนซักแห่ง รถติดบนทางด่วนมากๆ ติดแบบนรกเลย รถติดแบบเหมือนที่จอดรถอ่ะ ค่อยกระดึ๊บไปเรื่อยๆ มองไประยะยาวก็เห็นแต่รถจอดเต็มไปหมดท่ามกลางภูเขา หนทางยาวไกลมากไม่เห็นตัวเมืองเลย สรุปก็สามชม.อ่ะ เลทไปสองชม.เต็มๆ หลับไปหลายตื่น ตื่นมากี่ครั้งก็ยังเป็นภูเขา ทรมานดีแท้

วันแรกพอดูคอนสองรอบเสร็จก็ไปกินราเมง "บะคุดัน ซึเคเมง" พี่นุ้ยแนะนำมา เพราะวีวีเคยไปถ่าย .. วันที่สองไปเที่ยวมิยาจิม่า ตอนแรกฝนตกเราแอบขี้เกียจไปแล้ว แม้ใจจะอยากไปมาก เพราะจะไปๆ หลายรอบผ่านไปก็ไม่เคยไปไหนเกินแถวๆ นี้เลย แต่ว่าทิพย์ยืนยันวาจะไปก็เลยไปไหนไปกัน ขอบคุณทิพย์จังมากๆ ที่ทำให้เราได้ไปเที่ยวซะที แล้วก็ได้ กิน กิน และ กิน กินลูกชิ้นทอดใบโมมิจิ กินคาคิ กินอะเกะโมมิจิมังจู(อะเกมังจูที่อาซากุสะอร่อยกว่านะ เหอๆ) สุดท้ายก่อนขึ้นเครื่องก็ยังฟาดโอโคโนมิยากิต่อได้อีก โฮะๆ มังโซคุมากๆ กินอิ่ม อิ่มอกอิ่มใจด้วย โฮะๆ ยืนยันคำเดิมว่าชอบฮิโรชิม่า .. ชอบทุกอย่าง ชอบเมือง ชอบอาหาร ชอบไคโจ และแน่นอนว่าชอบสนามบินด้วย

ปล. คุณชายเอ็นรอมาดามยูด้วยนะ ตอนเอ็กซเรย์กระเป๋าขึ้นเครื่องนะ แอบกรี๊ด ฮ่าๆ

ปล. สอง เอกับเคเค้าเดินมาพร้อมกันนะ (แม้จะไม่ได้มองหน้ากันเลยก็ตาม) ใส่แมสก์ทั้งสองคนเลยด้วย ฮิ้วววว ติดหวัดกันเอง?


 เสื้อยืดสีเทา กางเกงขาสั้นสีครีม รองเท้าบู๊ท
ไม่ได้เข้ากันเลยเหอะ แต่น่ารัก ให้อภัย อิอิ

เครื่องบินลำข้างๆ ที่สนามบินฮิโรชิม่า


บะคุดัน ซึเคเมง .. เรคคอมเมนด์โดยวีวีวีและแฟนๆ ชาววี อิอิ


ในที่สุดก็ได้ไปมิยะจิม่า (^____^)"/
ปีนี้ได้ฤกษ์ไปซะที เพราะไม่มีตั๋วคอนวันอาทิตย์ เที่ยวโลด อิอิ


คาคิเรียวริ(หอยนางรม?) อาหารเลื่องชื่อของมิยะจิม่า
คาคิเมชิของโชจัง คาคิยากิ(หอยย่างรมควัน)ของทิพย์กับพี่ท๊อป


เราไม่นิยมกินหอยสดๆ ขนาดนั้น (ไม่ชอบกลิ่นคาว)
เลยกินคาคิฟรายคาเร่ .. อร่อยมาก ประทับใจ เหอๆ


ปิดท้ายด้วยโอโคโนะมิยากิ .. มิจจัง ร้านเดิมกับปีที่แล้วเลย
ยัปปะ อร่อยมากเหอะ ชอบบบบ อยากไปกินอีก หุหุ ปีหน้าไปอีกดีกว่า(?)



4th time of Fukuoka

ยัปปะฟุกุโอกะไดซุคิ นี่ถ้ามีสมาชิกปอบคงได้ไปกินโมทสึ เลยได้แค่ไปกินอิจิรัน อิจิรันที่ยังงัยก็รู้สึกว่ามันอร่อยกว่าที่โตเกียว แล้วไปฟุกที่ไรก็ต้องได้ช๊อปเยอะทุกทีเลย เป็นโรคจิตชอบเดินช๊อปที่เทนจิน ฟุกุโอกะคราวนี้ก็ชอบอีกแล้ว ในคอนนี่ก็ชิโมะเนตะเพียบ ที่ฮิโรชิม่ามีบ้างพองาม แต่ที่นี่แบบไม่ไหวเหอะ เยอะและแรงมาก ตอนกลับก็เวิร์คมากอีกเช่นเคย จากที่นั่งเราเห็นแต่จินคนเดียวเต็มๆ หล่อมากเหอะ ผอมแล้วอ่ะ ตอนลงเครื่องก็ตามความคาดหมาย คุณชายเฉื่อยเสต็ปช้ากว่าคนอื่นเค้า โดนทิ้งเลย มาเนก็ลืมไม่สนใจซะงั้น เดินออกมาโดนพวกที่รออยู่ขำอีกต่างหาก น่าสงสารจริง .. คาเมะนี่ก็ไม่เต่าสมชื่อเลย เร็วมาก พุ่งออกมาคนแรก ต่อมาเป็นจิน มาเน อูเอดะจุนโนะมาด้วยกัน โคคิ โอตะอีกจำนวนนึง แล้วค่อยเป็นยูอิจิ โทนะริวะ โซโนะมะมะ คีป เดอะ เฟซ♪


ฟูจิซัง (ถ่ายจากบนเครื่องบิน)


อิจิรัน ราเมง (เทนจิน)


คิโนเซรึป่าวไม่รู้ .. อร่อยกว่าที่โตเกียวจริงๆ นะ อิอิ





























 คาเมะ จุนโนะ โคคิ จิน (จินนอนหลับซบโคคิด้วย อิอิ)
   อูเอดะ ยูอิจิ      มาเน


เค .. เสื้อลายสก๊อตแขนยาว
เอ .. เสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้น หมวกแก๊ป
ที .. จำไม่ได้ เหอๆ
ที .. เสื้อโปโลลายทางใหญ่ๆ สีครีมๆ ลายทางน้ำเงินเขียวแดง
ยู .. เสื้อแขนกุด เสื้อกั๊กสีดำ
เอ็น .. เสื้อยืดขาว กางเกงยีน

3rd time of Niigata

เปิดซิงกับนีงาตะ ไม่นับที่เคยมาทำงานเมื่อปีที่แล้วนะ รอบนี้เป็นยาจก ไม่เหมือนปีที่แล้วตอนมาประชุมจีแปดนี่วีไอพีสุดๆ .. แต่เราก็ยัตจัตตะ ตอนแรกว่าจะไปรอที่โตเกียวแต่เช้า พอรู้ว่ามันเหมือนจะไปบัสตั้งแต่กลางคืนแล้วก็ล้มโครงการไป ไปถึงซักสิบห้านาทีก่อนรถออกก็พอ ตั้งปลุกหกโมงเช้าแต่ตื่นมาอีกที 6.48 พระเจ้าเหอะ หนึ่งชม.ก่อนรถออก (ย้อนรอยโคคิตอนไปเซนได แต่มันมีรถไปรับส่ง เราต้องวิ่งไปเอง) ดีที่เมื่อคืนสระผมและจัดกระเป๋าไว้แล้ว อาบน้ำฉบับด่วนแล้วก็แต่งตัวออกไปเลย ไม่ได้แต่งหน้าและทำผมอะไรทั้งนั้น ซุปปินนน วิ่งไปขึ้นรถไฟทันพอดี คือถ้าไม่ขึ้นเที่ยวนี้ก็จะไม่ทันเลย เช็คแล้วว่าจะถึงโตเกียวตอนหกนาทีก่อนรถออก จะวิ่งยังงัยให้ทันวะหกนาทีเนี่ย คนก็เยอะ แล้วจากยามาโนะเตะไปชินคันเซนเนี่ยไม่ได้ใกล้เลย ตอนนั้นคัตตุนจะเป็นงัยก็ช่างแล้ว ตัวเองยังจะไม่รอด พอถึงอูเอโนะก็คิดได้ เราขึ้นจากอูเอโนะก็ได้นี่หว่า ที่ตอนแรกจะย้อนไปขึ้นโตเกียวเพราะเผื่อจะเจอ ก็เลยรีบลงได้ทันก่อนประตูจะปิด เซฟทันชินคันเซนแบบไม่ต้องรีบมาก ซาโตโกะบอกว่าจูเนียร์ขึ้นมาเที่ยวเดียวกัน ตู้ติดกันถัดไป พอเราขึ้นรถไปซักพักคาไว่กับฮัชชี่ก็เดินผ่านมา มันจะไปซื้อของที่ตู้แปดกัน แหมๆ มาสำรวจเรตติ้งนะยะ เดินข้างบนก็ได้ปะ ทำไมต้องมาผ่านข้างล่าง ชริ .. หนึ่งชม.ผ่านไป เราลุกไปห้องน้ำ ตอนเดินถึงหน้าห้องน้ำ โนซาว่าคุงก็เดินสวนมาพอดี เรานึกว่าเค้าจะเข้าห้องน้ำ เลยบอกให้เค้าเข้าก่อนได้เลย (เพราะที่มันว่างอยู่เป็นห้องน้ำแบบเข้าได้ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย เราไม่เข้าอยู่แล้ว จะรอห้องน้ำผู้หญิง) น้องก็บอกว่า ไม่เป็นไรขอบคุณครับ แต่ว่าไม่ได้จะเข้าห้องน้ำ กรี๊ดดด หน้าแตกเต็มที่ แต่ไม่เป็นไรน้องยิ้มให้น่ารักดี เลยเพิ่งจะแหกตาดูว่าน้องไม่ได้มาคนเดียว มีเพื่อนมาอีกสองคน (อย่าถามว่าใคร ไม่รู้จักเลยซักคน) น้องถือกระเป๋าตังมาด้วย คงจะไปซื้อของ โนซาว่าใส่แมสก์ด้วย ไม่สบายหรอจ๊ะ แล้วก็ยังเด็กอยู่เลย ทำไมสิวหนุ่มขึ้นซะไว อิอิ .. พอเรากลับมาที่ที่นั่ง ซาโตโกะก็บอกว่าเมื่อกี้โนซาว่าคุงเดินมาด้วย เราเลยบอกว่าเจอพอดีที่หน้าห้องน้ำ แล้วก็นึกขึ้นได้กระทันหัน ยาไบ้ ซุปปินเดะ มิราเรจัตตะ

นี่งาตะเนี่ย "กักคะริ" แอบผิดหวังอย่างแรง ไคโจไม่เห็นเวิร์คเลย คือโทคิเมสเสจน่ะดี สะอาดและใหม่ เดินทางและหลายๆ อย่างสะดวกสบายดี แต่ตัวเวฟฮอลเนี่ยใหญ่ไปปะ ไม่เล็กเลยซักนิด ยาวมากแล้วก็กว้างด้วย ตอนมันอยู่เซนเตอร์สเตจเรามองไปนี่เท่ากับแบ๊คสเตจที่อื่นแล้ว ไกลมาก ยัปปะที่ที่ไม่มีสแตนด์ไม่เวิร์คอ่ะ ทั้งอิชิกาว่าทั้งนีงาตะไม่ผ่านอย่างแรง หน้าเอกิตอนกลางคืนก็น่ากลัวมาก จะหาข้าวกินก็ไม่ค่อยมีเลย มีแต่พวกยกซ.มายืนเรียกลูกค้ายังกับคาบุกิโจ(คราวที่แล้วมีคนจัดอาหารให้ตลอด ไม่ก็กินข้าวในโรงแรม) คือนั่งชินคันเซนมาแป๊บเดียว ไคโจก็เดินทางมาสะดวก แต่หลายๆ อย่างไม่ผ่านนะ โม่อี้ คงไม่มาอีกแล้วมั้ง เหอๆ

ซาโตโกะบอกว่าชอบรีแอคชั่นของคุณชายรอบแรก เค้าบอกว่าไม่เหมือนใครดี เหอๆ ก็ดีมั้ง น่ารักดี แต่เราชอบที่ฟุกุโอกะมากกว่านะ ม่า .. แต่รอบแรกกับรองสองที่นีงาตะก็น่ารักจริงๆ แหล่ะ อิอิ

พาสตาปู(จากแม่น้ำชินะโนะกาว่า) อร่อยยยยยย .. เรจิที่ร้านมีภาษาไทยด้วยนะ


เปิดทริปด้วยโปเกม่อน ปิดทริปด้วยโปเกม่อน
อันไหนก็ไม่ได้นั่งทั้งนั้นแหล่ะ 55
.. คิมินิ คิเมะตะ


เฮ้อออ ปีนี้ไปติดกันเกินไปนอกจากกลับมาเหนื่อย แล้วยังเฉาอีกต่างหาก ไม่อยากกลับมาทำงานเลย อาทิตย์ที่ผ่านมาสนุกเกินไป เลยเหมือนต้องกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง หมดเวลาสนุกแล้ว โฮๆ .. ฮอกไกโดก็คงไม่ไปแล้ว(หร๊อ?)

มาตะ ไรเนน กัมบาโร